Próby sprawdzające
Do sprawdzania prądnicy potrzebny jest woltomierz o zakresie wskazań do 20 V, z działkami co 0,5 V. Natomiast zakres wskazań amperomierza powinien wynosić 30 A, z działkami co 0,5 A. Do sprawdzania prądnicy potrzebne są także dwa oporniki nastawne dla przepływu prądu o natężeniu 25 A (R1) i 2 A (R2) o oporności 2 Q (R1) i 20 Q (R2). W celu przeprowadzenia prób badaną prądnicę sprzęga się z zespołem napędowym i łączy z przyrządami pomiarowymi i opornikami nastawnymi. Opornik nastawny R1 podłącza się w miejsce odbiorników prądu, a opornik R2 łączy się szeregowo z uzwojeniem wzbudzenia. Liczba 16 zgodnie z projektem PN/S-020035 oznacza zacisk połączony z izolowaną szczotką prądnicy, a liczba 18 zacisk połączony z końcówka uzwojenia magnesującego. Na początku próby wyłącza się oporniki i po uruchomieniu prądnicy zwiększa się powoli jej obroty do 5000 obr./min. w ciągu 2 minut. Z kolei zmniejsza się obroty do obrotów znamionowych. Przez cały czas należy wsłuchiwać się w odgłos pracy prądnicy. Prądnica powinna pracować cicho, a łożyska nie powinny się nadmiernie nagrzewać. Próba ta ma także na celu sprawdzenie wytrzymałości osadzenia uzwojeń. Następnie sprawdza się napięcie wytwarzane przez prądnicę przy zmienionym oporze w uzwojeniu wzbudzenia. Najpierw włącza się całkowity opór R1, a później zmniejsza się go do zera. Napięcie wskazywane przez woltomierz powinno wynosić 12 V.